«Όλων δε το τέλος πλησίασε ζήστε, λοιπόν, με σωφροσύνη…» (Α’ Πέτρου 4:7)

Η ανθρώπινη ιστορία δεν κινείται τυχαία, αλλά βαδίζει προς ένα προκαθορισμένο τέλος, ορισμένο από τον ίδιο τον Θεό. Η Αγία Γραφή ποτέ δεν παρουσιάζει το τέλος των πάντων ως φήμη, θεωρία ή μέσο εκφοβισμού. Ο ερχομός του τέλους είναι μια Θεϊκή διακήρυξη, ένας Πνευματικός συναγερμός. Ο απ. Πέτρος γράφει με απόλυτη σαφήνεια: «το τέλος πάντων επλησίασε». Στην Α’ επιστολή του ο απ. Πέτρος απευθύνεται σε πιστούς που ζουν μέσα σε δοκιμασίες και γράφει, «Όλων δε το τέλος πλησίασε ζήστε, λοιπόν, με σωφροσύνη, και αγρυπνείτε στις προσευχές» (Α’ Πέτρου 4:7). Στη Β΄ επιστολή του, ο απ. Πέτρος απευθύνεται σε εμπαίκτες—ανθρώπους που χλευάζουν την ιδέα της Θείας κρίσης και λένε: «Πού είναι η υπόσχεση της παρουσίας του;» (Β΄ Πέτρου 3:4). Αυτά τα δύο ακροατήρια εξακολουθούν και υπάρχουν και σήμερα: οι δοκιμαζόμενοι και οι χλευαστές. Όμως, όταν ο Θεός αναγγέλλει το τέλος, το κάνει για να προσκαλέσει σε μετάνοια αλλά και εγρήγορση. Στην Αγία Γραφή, το «τέλος» δεν σημαίνει απλώς παύση δραστηριότητας, αλλά αποκάλυψη του αιώνιου σκοπού όλων των γεγονότων. Τότε, όλα θα φανούν όπως πραγματικά είναι. Οι προθέσεις, τα κίνητρα, οι επιλογές, η πίστη ή η απιστία, όλα θα σταθούν για να εξεταστούν μπροστά στον Θεό. Η απιστία συχνά δεν είναι έλλειψη της απαραίτητης πληροφορίας, αλλά αντίσταση της καρδιάς στις επαναλαμβανόμενες ευκαιρίες που δίνει ο Θεός. Οι άνθρωποι που δεν πιστεύουν στον Χριστό, συγχέουν τη μακροθυμία του Θεού με αδιαφορία, τη σιωπή Του με απουσία και ανοχή, την αναβολή της κρίσης με ακύρωσή της. Όμως ο απ. Πέτρος ξεκαθαρίζει: «Ο Κύριος… μακροθυμεί σε μας, μη θέλοντας μερικοί να απολεστούν, αλλά όλοι να ‘ρθουν σε μετάνοια» (Β΄ Πέτρου 3:9). Ο Θεός έως και σήμερα καθυστερεί σκόπιμα την κρίση, όχι επειδή αδυνατεί να κρίνει, αλλά επειδή επιθυμεί να σώσει τον άνθρωπο.

Οι Ημέρες του Νώε και η Σύγχρονη ανθρωπότητα

Ο Ιησούς είπε: «Και καθώς ήσαν οι ημέρες του Νώε, έτσι θα είναι και η παρουσία του Υιού του ανθρώπου» (Ματθαίος 24:37). Οι άνθρωποι στις ημέρες του Νώε δεν αρνήθηκαν την ύπαρξη του Θεού, «απλώς» ζούσαν σαν να μην επρόκειτο ποτέ να λογοδοτήσουν. Έτρωγαν, έπιναν, σχεδίαζαν, επένδυαν, αλλά αγνόησαν τη φωνή της προειδοποίησης του Θεού. Αυτό είναι ίσως και το μεγαλύτερο πνευματικό πρόβλημα της σημερινής εποχής: όχι η έλλειψη θρησκείας, αλλά η απουσία φόβου Θεού. Όπως ένα καράβι μπορεί να πλέει ήρεμα και αμέριμνα ενώ κατευθύνεται προς έναν ύφαλο, έτσι και η ζωή του ανθρώπου σήμερα μπορεί να φαίνεται σταθερή αλλά χωρίς τον Ιησού Χριστό είναι σε κίνδυνο και χωρίς αιώνιο προορισμό.

Κάλεσμα προς τους Πιστούς: Σωφροσύνη και Προσευχή

Ο απ. Πέτρος όμως δεν απευθύνεται μόνο σε ανθρώπους που δεν πιστεύουν στην ύπαρξη ή την αξιοπιστία του Θεού. Ταυτόχρονα απευθύνεται στους πιστούς και γράφει, «ζήστε… με σωφροσύνη, και αγρυπνείτε στις προσευχές». Η σωφροσύνη, εδώ, σημαίνει πνευματική ισορροπία, καθαρό νου, ζωή που δεν κυβερνάται από φόβο ή φανατισμό, αλλά από συνείδηση της αιωνιότητας και της επικείμενης συνάντησης με το Θεό. Η προσευχή είναι το μεγαλύτερο καταφύγιο αλλά και η πηγή δύναμης του Χριστιανού σε αυτούς του τελευταίους καιρούς. Όταν ο κόσμος, γύρω, απομακρύνεται από τον Θεό, ο πιστός καλείται να τον πλησιάζει περισσότερο. Διαβάζουμε, «Επειδή, λοιπόν, όλα αυτά διαλύονται, ποιοι πρέπει να είστε εσείς σε άγια διαγωγή και ευσέβεια, προσμένοντας και σπεύδοντας στην παρουσία της ημέρας του Θεού;» (Β΄ Πέτρου 3:11-12).

Σωτηρία και αφύπνιση

Το «τέλος όλων των πραγμάτων» θα ήταν απόλυτα τρομακτικό αν δεν υπήρχε ο σταυρός του Χριστού και η θυσία Του. Όμως, «Ο Θεός… δείχνει τη δική του αγάπη σε μας, επειδή, ενώ εμείς ήμασταν ακόμα αμαρτωλοί, ο Χριστός πέθανε για χάρη μας» (Ρωμαίους 5:8). Ο Ιησούς Χριστός εισήλθε στην ανθρώπινη ιστορία πριν αυτή κλείσει. Το τέλος και η κρίση έχουν προαναγγελθεί, αλλά η σωτηρία έχει ήδη προσφερθεί και η χάρη προσκαλεί όλους:

Για τον άνθρωπο μακριά από τον Χριστό, σήμερα είναι ημέρα σωτηρίας (Β’ Κορινθίους 6:2).

Για τον πιστό, σήμερα είναι ημέρα αφύπνισης (Α’ Πέτρου 4:7, Ρωμαίους 13:11).

Το τέλος των πάντων δεν είναι το τέλος της ελπίδας—είναι η ώρα να αποφασίσει ο άνθρωπος, όσο υπάρχει το «σήμερα», με ποιον θα σταθεί όταν όλα τελειώσουν.

Δημήτριος Μάστορης