Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΕ ΑΝΑΖΗΤΑ (Β’ Μέρος)
«ο Υιός του ανθρώπου ήρθε να ζητήσει και να σώσει το χαμένο» (Λουκάς 19:10).
Στην καθημερινή ζωή, όταν χάνουμε κάτι πολύτιμο, αμέσως κινητοποιούμαστε για να το βρούμε. Αναζητούμε, ίσως, ένα πολύτιμο αντικείμενο ή ένα αντικείμενο με συναισθηματική αξία. Πόσο περισσότερο, όμως, θα έπρεπε να μας απασχολεί όταν ένας άνθρωπος που έχει χαθεί μέσα στον πόνο, στην απογοήτευση, στην αμαρτία ή στην απομάκρυνση από τον Θεό; Και, ακόμη πιο σημαντικό, τι συμβαίνει όταν ο άνθρωπος που έχει χαθεί είμαστε εμείς οι ίδιοι; Ίσως κάποιος να αισθάνεται μόνος, παρά τις πολλές ανθρώπινες σχέσεις του. Ίσως να κουβαλά ενοχές από το παρελθόν ή να έχει απογοητευτεί από τη θρησκεία και τους ανθρώπους της. Άλλος μπορεί να αναρωτιέται αν υπάρχει Θεός, ενώ κάποιος που πιστεύει ίσως να αισθάνεται ότι έχει απομακρυνθεί πολύ για να επιστρέψει.
Το δέκατο πέμπτο κεφάλαιο του Ευαγγελίου του Λουκά μας παρουσιάζει μια από τις πιο χαρακτηριστικές πτυχές της Θεϊκής αγάπης. Οι Φαρισαίοι και οι γραμματείς δυσανασχετούσαν επειδή ο Ιησούς δεχόταν αμαρτωλούς και συνέτρωγε μαζί τους: «Και τον πλησίαζαν όλοι οι τελώνες και οι αμαρτωλοί, για να τον ακούν: Και οι Φαρισαίοι και οι γραμματείς γόγγυζαν αναμεταξύ τους, λέγοντας ότι: Αυτός δέχεται αμαρτωλούς, και τρώει μαζί τους» (Λουκάς 15:1-2). Οι Φαρισαίοι και οι γραμματείς έβλεπαν ανθρώπους ανάξιους να πλησιάσουν τον Θεό. Ο Χριστός, όμως, έβλεπε ανθρώπους που είχαν ανάγκη από σωτηρία.
Τότε ο Ιησούς διηγήθηκε τρεις παραβολές, για το χαμένο πρόβατο, τη χαμένη δραχμή και τον άσωτο υιό. Μέσα από αυτές τις παραβολές ο Χριστός αποκαλύπτει την καρδιά του Θεού: ο Θεός δεν αδιαφορεί για τον χαμένο άνθρωπο αλλά, αντίθετα, τον αναζητά, τον καλεί να επιστρέψει και χαίρεται όταν εκείνος μετανοεί.
Ο Χριστός αναζητά εκείνον που έχει χαθεί
Στην πρώτη παραβολή, ένας ποιμένας έχει εκατό πρόβατα, αλλά χάνει το ένα. Δεν αρκείται στα ενενήντα εννέα που παραμένουν μαζί του. Πηγαίνει να αναζητήσει το χαμένο μέχρι να το βρει (Λουκάς 15:3-7). Η εικόνα αυτή φανερώνει ότι κάθε άνθρωπος ξεχωριστά έχει αξία ενώπιον του Θεού. Για τον Θεό, δεν είμαστε ανώνυμα πρόσωπα μέσα σε ένα πλήθος. Ο Θεός γνωρίζει τις ανάγκες, τις αδυναμίες και τις πληγές καθενός ανθρώπου ξεχωριστά. Ο ίδιος ο Ιησούς διακήρυξε: «ο Υιός του ανθρώπου ήρθε να ζητήσει και να σώσει το χαμένο» (Λουκάς 19:10).
Ο Θεός θέλει να αποκαταστήσει την αξία σου
Στη δεύτερη παραβολή, κάποια γυναίκα χάνει μια από τις δέκα δραχμές της. Ανάβει λυχνάρι, σκουπίζει το σπίτι και ψάχνει προσεκτικά μέχρι να τη βρει. Έπειτα καλεί τις φίλες και τις γειτόνισσές της να χαρούν μαζί της (Λουκάς 15:8-10). Η γυναίκα δεν θεωρεί ασήμαντη την απώλεια επειδή έχει ακόμη εννέα δραχμές. Ο Θεός ενδιαφέρεται για τον κάθε άνθρωπο χωρίς να εμποδίζεται από το κακό παρελθόν του. Στην κοινωνία μας, κάποιος που έχει αποτύχει, ή που έχει πληγώσει τους άλλους ανθρώπους, ακόμη και αγαπημένους του, μπορεί να αισθάνεται ότι δεν αξίζει μια νέα αρχή. Το Ευαγγέλιο, όμως, δεν ταυτίζει τον άνθρωπο με την αποτυχία του. Αυτό, ασφαλώς, δεν σημαίνει ότι η αμαρτία δεν έχει σημασία. Η Γραφή, μας καλεί να αναγνωρίσουμε τις αμαρτίες μας και να μετανοήσουμε: «Παραβλέποντας, λοιπόν, ο Θεός τους καιρούς της άγνοιας, παραγγέλλει τώρα σε όλους τους ανθρώπους, οπουδήποτε και αν είναι, να μετανοούν». Ο απόστολος Πέτρος αρνήθηκε τρεις φορές ότι γνώριζε τον Ιησού. Παρ’ όλα αυτά, ο αναστημένος Χριστός τον συνάντησε και του έδωσε ξανά την ευκαιρία να Τον υπηρετήσει (Ιωάννης 21:15-19). Ίσως κάποιος αναρωτιέται, «Μετά από όλα όσα έχω κάνει, μπορεί ο Θεός να με δεχτεί;» Το Ευαγγέλιο απαντά ότι η σωτηρία δεν στηρίζεται στην τελειότητα του ανθρώπου, αλλά στη χάρη του Θεού και στο έργο του Ιησού Χριστού.
Ο Χριστός σε καλεί να επιστρέψεις στον Πατέρα
Η τρίτη παραβολή, εκείνη του ασώτου υιού, παρουσιάζει έναν νεότερο γιο που εγκαταλείπει το σπίτι του πατέρα του και σπαταλά την περιουσία του σε άσωτη ζωή. Όταν βρίσκεται σε μεγάλη ανάγκη, αναγνωρίζει το λάθος του και αποφασίζει να επιστρέψει (Λουκάς 15:11-19). Όταν ο πατέρας τον βλέπει από μακριά, τον σπλαχνίζεται, τρέχει προς αυτόν, τον αγκαλιάζει και τον καταφιλά (Λουκάς 15:20). Ο γιος επιστρέφει με μετάνοια και ο πατέρας τον υποδέχεται με αγάπη. Η επιστροφή στον Θεό αρχίζει όταν σταματά ο άνθρωπος να δικαιολογεί την αμαρτία και την απομάκρυνσή του από τον Θεό και αναγνωρίζει την απόλυτη ανάγκη του από Εκείνον.
Δημήτριος Μάστορης